นางสาวพาฝัน
ASLEEP
เมื่อคืนนี้ฉันฝัน
ฉันนั่งร้องไห้อยู่บนม้าหินริมถนนที่ไหนซักแห่ง
ร้องไห้แล้ว
ร้องไห้อีก
ราวกับน้ำตาของฉันมันอยากจะพากันไหลออกมาให้หมด
ฉันเสียใจกับความรัก
ฉันเสียใจกับความผิดพลาดทุกอย่างที่เคยได้ทำ
ฉันเสียใจที่ฉันเป็นตัวฉัน
ฉันเงยหน้าขึ้น
ตรงนั้นมีร้านเล็กๆร้านนึง
ร้านๆนั้นไม่ได้แตกต่างจากร้านทั่วไป
เป็นร้านที่มีกระจกอยู่หน้าร้าน
น่าแปลกตรงที่ฉันไม่สามารถมองเห็นอะไรข้างในร้านได้
น่าแปลกกว่านั้น มันมีอะไรซักอย่างยั่วยวนให้ฉันอยากเดินเข้าไป
ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านนั้น
ภายในร้านตกแต่ง ด้วย โต๊ะ และมีตู้กระจก อีก นับร้อยบาน
แต่ฉันก้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งของข้างในได้เลย
"ต้องการแช่แข็งหัวใจไม๊ครับ"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ฉันหันไปมอง
ชายแก่ร่างเล็กคนนึงยืนอยู่
"เพื่ออะไรหรอ"
ฉันถามเขา
"เพื่อที่จะไม่ต้องเสียใจ หรือรู้สึกอะไรอีกเลย"
แล้วทุกอย่างก้เป็นสีดำไปหมด
ฉันจำไม่ได้ว่าฉันตอบอะไร
ฉันจำไม่ได้ว่าต่อจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
ฉันตื่น
และรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
ฉันเคยชอบผู้ชายสูงใหญ่ หน้าเข้ม
ฉันไม่รูสึกว่ามันสำคัญอะไรอีกเเล้ว
ฉันเคยหวั่้นไหวเมื่อเจอผู้ชายอบอุ่น
ฉันเฉย เฉย
ฉันเคยเขินอายทุกครั้งที่ได้ยินคำหวานๆ
ฉันไม่คิดว่ามันต่างอะไรกับคำทักทาย
ฉันไม่เหงา
ฉันมีความเหงาเป็นเพื่อนใหม่ของฉัน
ฉันยังยิ้มยังหัวเราะ
แต่ฉันไม่เสียใจอีกแล้ว
ฉันไม่เจ็บ ไม่คิดถึง ไม่โหยหา
ฉันไม่ยินดียินร้าย
ฉันยังร้อนและหนาว
แต่ฉันลืมไปแล้วว่าความอบอุ่นเป็นยังไง
ฉันยังเป็นห่วงใครบางคน
แต่ฉันไม่รู้สึกถึงความรักที่เคยมีให้เค้าอีกแล้ว
ฉันไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว
ฉันใจหาย
รู้สึกเหมือนหัวใจของฉันหาย
ฉันคงจะอยู่ในพื้นที่สีเทานานเกินไป
หรือฉันอาจจะแช่แข็งหัวใจของฉันไปแล้วจริงๆ
.
// เ ค ว้ ง ค ว้ า ง . . .
// ringo287.hi5.com ( )
// คงจะเป็นเพราะอ่านเจอนัลท๊อปมากไป! ฝันเลย ^^
แต่ฉันชอบเพงนี้!