Storythai

โลกของเราประกอบไปด้วยน้ำ 70%   ผืนดินอีก 30%

น้ำเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการดำเนินชีวิต ทุกครั้งที่โลกร้อน

ขึ้นกระบวนการ ขับถ่ายไหลเวียนของเสีย

ของร่างกาย จะบังคับให้เรา ขับของเหลวออกมาจาก

ทุกเซลล์ในรูขขุมขนของเราหรือที่เรียกว่า "เหงื่อ"

.

.

กระบวนการในการผลิตน้ำ

เมื่อความร้อนจากดวงอาทิตย์สาดส่องกระทบกับผิวน้ำ

ความร้อนก็จะกระทบกับผืนผิวของสายน้ำตามสถานที่ต่างๆ

ทำให้เกิดการ ระเหยหารเป็นไอ ซึ่งเราเรียกว่า "ไอน้ำ"

.

.

จากนั้นกระบวนการผลิตน้ำของโลก ก็จะของไอน้ำไปรวมตัวกันที่พื้นผิว

ของบรรยากาศ ที่สวยงามสดใส และ รวมกันเป็นปุยนุ่น

ขาว ล่องลอยไปตามสายลม ล่องลอยไปทั่วทุกมุมโลก ไม่มีอะไร สามารถ รั้งไว้ได้

ด้วยปริมาณที่เบาบางของมันนั่นเองเราเรียกมันว่า "เมฆ"

.

.

เมื่อถึงจุดๆ หนึ่งเมื่อปริมาณความหนาแน่น เพิ่มขึ้น เมื่อ"ก้อนเมฆ" ไม่สามารถกัก

ปริมาณที่มีความหนาแน่น และ เอ่อล้นขนาดนี้ได้ มันจึงได้สลาย ตัว

และตกลงสู่พื้นผิวโลก ด้วยปริมาณน้ำที่มากมายและไม่สามารถคำณวนได้ว่า

เมื่อไหร่ เมฆจะปล่อยน้ำที่กักเก็บไว้หมด เราเรียกมันว่า"ฝน"

.

.

ถ้าเช่นนั้นในขณะที่ฝนตกลงมา โลกของเราก็คงมีปริมาณน้ำมากกว่า

70% หนะสิ????

.

.

แต่ว่า....

.

.

โลกของผม

ประกอบไปด้วยปริมาณความเหงา70% ความรัก30%

ความเหงาเป็นองค์ประกอบที่ไม่มีความสำคัญกับชีวิตของผม

ผมไม่เคยต้องการมันมาอยู่ในชีวิตผมเลย

แต่ทำใมมันถึงได้มีมากมายขนาดนี้....

.

.

ครั้งหนึ่ง

โลกของผมเคยประกอบไปด้วยปริมาณความรัก70%ความเหงา30%

มันช่างเป็นส่วนประกอบที่ลงตัวไม่น้อยทุกอย่างในชีวิตเดินไปอย่างสวยงาม

ไม่มีติดขัด เพราะมันเกิดความสดุลในธรรมชาติของชีวิตของผม

.

.

แต่แล้ว

เมื่อปริมาณความร้อนจากใครคนหนึ่งในชีวิตของผม

ถาโถมเข้ามามากเกินไปทำให้ความรักของผม

ค่อยๆระเหย กลายเป็นไอและลดน้อยลงทุกที

และความรักที่ระเหยไปนั้นก็ไม่รู้ว่ามันหายไปอยู่ที่ใด

ผมเคยนอนไม่หลับเพราะไม่รู้ว่า ปริมาณความรักของผม

หายไปกี่% แล้วเราจะได้มันคืนมามั้ย

ผมพยายามถามตัวเองตลอดมา...

.

.

และเมื่อ มันหายไป

องค์ประกอบในชีวิตเริ่มไม่สมบูรณ์

ผมก็ไม่ทราบว่ามันหายไปเท่าไหร่

อาจ แค่10% หรือ 20%

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้มันเต็ม100%เหมือนเดิมอีกอยู่ดี

.

.

เมื่อ

ไม่สามารถวัดปริมาณ ความรักของตัวเองได้

ระบบความนึกคิดในโลกของผมทำให้ เกิดกระบวนการ

หนึ่งที่เรียกว่า"ความไม่ไว้วางใจ"กระบวนการนี้

ผมไม่สามารถหยุดมันได้มันล่องลอย

ไปทุกอย่างเก็บทุกรายละเอียดในพื้นผิวความนึกคิดของผม

ทำให้ผมคิดมาด ขี้ระแวง นอนไม่หลับ

.

.

เหตุจากกระบวนการนี้ทำให้ผมเกิดการทะเลาะวิวาท การโต้เถียง

บางครั้งก็เกิดการด่าทอ กันจนรุนแรง

โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า เมฆของความเหงา มันกำลังก่อตัว

ใหญ่ขึ้น ทุกทีๆ แล้ว

.

.

"มันก็คงเป็นธรรมดาของคนแหละ ที่จะไม่มองขึ้นไปบนฟ้าบ่อยนัก"

หรือไม่ กว่าเราจะมองมันก็ตอนที่มันเริ่มครื้มดำเท่านั้นแหละ

เราเลือกที่จะมองไปข้างหน้า ไม่ก็ก้มหน้าลงดินดีกว่า

ง่ายกว่าการแหงนหน้าเพื่อขึ้นไป มองให้เมื่อยคอทำใม

แต่

"บางครั้งปัญหาที่สำคัญที่สุดก็แค่อยู่เหนือเราขึ้นไปแค่นั้นเอง เราแค่ลืมมองมันไป"

.

.

เมื่อปริมาณเมฆของความเหงา

ได้ก่อตัวใหญ่ขึ้นๆ มันก็ทะลายทะลัก ออกมา

ด้วยความดุดัน

ไหลพรั่งพรู ออกมาไม่รู้จักจบสิ้น 

ไหลยาวนาน เป็นวัน เป็นเดือน

ฉันเรียกมันว่า "น้ำตา"

.

.

เมื่อ

เกิดกระบวนการนี้  

มันเป็นกระบวนการที่ผิดหลักธรรมชาติ อย่างมากมาย

ปริมาณความรักที่เคยมีมากกว่า ถูกแทนที่ด้วยความเหงา

"น้ำตา" ของผมได้กลบ ความรักของผมออกไปหมดสิ้น

แต่ก้ยังมีความรัก บางส่วน ที่ช่วยหยุงผมขึ้นมาได้

ถึงแม้มันจะน้อยนิดเพียงใด แต่ก็มันทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้งหนึ่ง

.

.

"และวันนั้นก็คือวันที่ปริมาณความเหงาของผมมีมากกว่าปริมาณความรัก"