นางสาวพาฝัน
ทฤษฎีที่สอง
ทำใมคนเราต้องการเป็นที่หนึ่งอยู่ตลอดเวลา
ทำใมคนเราต้องการไขว่คว้าอะไรให้มันยิ่งใหญ่เกินตัว
.
.
คุณเคยคิดเนที่สองกันบ้างมั้ย
ผมเคยนั่งคุยกับเพื่อนว่า
"เห้ยทำใมว่ะ"
เพื่อนผมตอบกลับมาว่า เพราะการที่เราจะเป็นที่จดจำได้นั้น
เราต้องยืนอยู่เหนือเค้าขึ้นไป
เราต้องยืนอยู่บนยอดของคนอื่น เบื่อที่เราจะได้เป็นที่สังเกตุ
.
.
ผมมาคิดดู
อือ มันก็จริงเนอะ
มีใครรู้บ้างว่าใครเป็น คนที่สอง ที่เหยียบดวงจันทร์หลังจาก นีล อาร์มสตรอง นักบินอวกาศผู้บุกเบิก สภาวะแห่งความอ้างว้างนอกโลก
มีใครรู้บ้างว่า ในยานอวกาศ ที่นีล อาร์มตรอง นั่งไปนั้นมีคนอยุ๋ด้วยกันทั้งหมดสามคน
มีใครูจักมั่งว่า คนที่ช่วยนิว อาร์มสตรอง ปักธงชาติสหรัฐ มเมริกา ให้เป้นที่ประจักทั่วทั้งจักวาล คือใคร
.
.
ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเค้าเป็นใคร
แต่ผมก็ยังจำชายสามคน ที่อยู่ในรูปร่วมกับ นีล อาร์มสตรอง ได้ดี่นกัน
โดยที่ไม่รู้ว่า บุคคลที่อยู่ภายใต้นหน้ากาก ทั้งสามคนนั้น คนใหนคือนิว อาร์มสตรองกันแน่
.
.
ผมไม่ชอบเป็นที่หนึ่ง ไม่ชอบทำตัวเด่น ไม่ชอบยืนอยู่เหนือคนอื่น
ผมอยู่บนนี้ อยู่บนโลกใบนี้ ไม่ได้ล่องลอยไปใน ห้วงมิติแห่งความว่างเปล่า ที่ไม่มีแม้แต่อากาศให้เราหายใจ
.
.
ไม่ว่าคุณจะคือใคร
คุณที่สอง
แต่ผมรู้สึกนับถือคุณ การที่คุณยอมปล่อยให้ ชายคนนั้นที่ทุกคนทั่วโลกรูจัก
ยอมลงไปเหยียบพื้นผิวอัน ขรุขระ ที่คนทั้งโลกใฝ่ฝัน อยากเอาเพียงปลายเล็บไปสัมผัส
ก่อนคุณ คุณคือบุคคลที่ทั่วโลกควรจาลึกไว้มากกว่า นาย นีล อาร์สตรองซะอีก
.
.
และผมเชื่อว่า
แม้คนทั้งโลกจะไม่มีใครจำเค้าได้
แต่เค้าคงไม่มีวันลืม ความรู้สึกของตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยได้ไปเหยียบ บนพื้นผิวอันขรุขระนั้นแน่
.
.
บางครั้ง มันก็แค่
.
ไม่เกี่ยวกับว่าคนอื่นรู้สึกยังไง แต่มันเกี่ยวกับว่าเรารู้สึกยังไง
.
.
และผมรู้สึกดีกับการที่ผมเป็นผมแบบนี้ และแม้ไม่มีใครจดจำผมได้
แต่
อย่างน้อย คงมีวันที่คนนึกถึงผม เหมือนวันนี้ที่ผมนึกถึง คุณที่สอง คนนั้น
อย่างแน่นอน
.
.
และวันนี้คือวันที่ ที่สอง มีชัยชนะ เหนือที่หนึ่ง
.
วันที่ผมจำคุณได้ แต่ไม่จดจำชายคนที่ชื่อ นีล อาร์มสรอง
หลงใหลเเทออีกแล้ว .... พาฝัน