นางสาวพาฝัน
Space of Time...
คุณเคยมีความรู้สึกนี้มั้ย
.
ความรู้สึกที่เหมือนกับโลกทั้งโลกได้อยู่ในมือคุณ
.
ความรู้สึกที่ทำให้คุณลืมแม้แต่จะหายใจ เหมือนตกอยู่ถวังค์แห่งความว่างเปล่า
ไม่มีแสงสี ไม่มีเสียงเพลงแม้ว่ามันจะดังก้องกังวานไปทั่ว ขนาดใหน
.
ความรู้สึกที่ทุกๆอย่างดูมืดมิดไปกับตา ไม่มีแม้แต่แสงไฟ
และคุณก็ไม่ต้องการแม้แต่แสงไฟ เพื่อที่จะมันให้มันชี้ทางของคุณ
ไปที่แห่งใหนก็ตาม
.
ความรู้สึกที่ทำให้คุณล่องลอย แม้ว่า คุณจะยืนอยู่พื้นที่มั่นคงแค่ใหน
คุณก็กลัวว่าคุณจะตกลงไป แต่คุณก็ไม่กลัวที่จะล่องลอย ออกไป
.
ความรู้สึกที่เป็นการขาดหายไปของช่วงเวลา
ช่วงเวลาที่ทำให้โลกทั้งโลกหยุดหมุน
คนทุกคนที่อยู่รอบกายคุณ
เลือนหายไป ไม่ว่าคุณจะพยายามองหาใครซักคน
คุณก็ไม่สามารมองเห็นเค้าได้
.
ความรู้สึกที่ทำให้คุณหายเหนื่อย ลืมปัญหาของทุกสรพพสิ่งบนโลก
.
ความรู้สึกที่เหมือนกับส่วนผสมที่ลงตัวระหว่าง ความเหน็บหนาว และ ความอบอุ่น
.
ความรู้สึกที่คุณไม่สามาถอธิบายด้วยคำพูด
ไม่ว่าคุณจะเรียนมาเป็นร้อยเป็นล้านถาษาบนโลก
.
นั่นคือความรู้สึกของผม
ในช่วงเวลาที่
.
"ผมกับคุณกอดกัน"
การแสดงออก ที่อบอุ่น และมีความหมาย
แต่อากาศแบบนี้ คงไม่ค่อยมีใครยอมกอด
ร้อนน *__________*