STILL
ผมรักโลกใบนี้
ผมเกลียดโลกใบนี้
เกลียดที่ฤดูร้อนยาวเกินไป เกลียดที่ฤดูหนาวสั้นเกินไป
เกลียดความน่าเบื่อและเข็มนาฬิกาที่เขยิบตัวอย่างเชื่องช้า
เกลียดผู้คนที่ดีแต่ติฉินนินทา
เกลียดแสงไฟจากตึกสูงที่บดบังแสงจากดวงดาว
ผมเกลียดรถติด และกลิ่นท่อไอเสีย
เกลียดที่ต้องได้กลิ่นฉุนๆของท่อระบายน้ำอุดตันจากขยะ
เกลียดคำพูดสกปรกเลอะเทอะที่ใครและใครปาใส่กัน
เกลียดท้องฟ้าที่ไม่เป็นสีฟ้า
วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเปาะแปะของฝน
ทำไมโลกใบนี้ต้องมีฝนตก
ผมไม่อยากได้ยินเสียงฟ้าร้อง ผมอุดหู
แต่เสียงนั้นเสียดแทงแก้วหูผม
ผมไม่อยากเห็นฟ้าแลบ ผมปิดตา
แต่ผมยังรุสึกได้ถึงแสงแวบวาบ
เปาะแปะ
เปาะแปะ
ฝนยังคงตกต่อไป
เปาะแปะ
เปาะแปะ
ผมไม่ชอบเสียงเปาะแปะ
เปาะแปะ
เปาะแปะ
. . .
เปาะแปะ
เปาะแปะ
. . .
ผมเกลียดความเหงาที่มาพร้อมเสียงฝน
ผมเกลียดความเฉอะแฉะบนพื้นถนน
เกลียดที่ต้องตัวเปียกโชกเวลาออกไปข้างนอก
และต้องรีบสระผมทันทีที่กลับบ้าน ทั้งที่ผมพึ่งสระไปตอนเช้า
ผมนอนคุลมโปง
ผมเกลียดการนอนคลุมโปง
ผมกลัวผี
ผมเกลียดที่ผมกลัวผี
ทำไมโลกใบนี้ต้องมีผี
ผมเกลียดโลกใบนี้
ผมเกลียดตัวเองที่ยังอยู่บนโลกใบนี้

นางสาวพาฝัน
on 2008-05-04 13:52:17