ณ จุดตัด
คุนกำลังจะไปในที่ๆไกลแสนไกล
และระยะทางนั้นมันมากมายเกินกว่าที่
ฉันจะเดินไปพร้อมๆกับคุนด้วยขาทั้ง2ข้างนี้ได้
ฉันจุดบุหรี่
พ่นควันสีเทาออกช้าๆ
คุนนั่งมองฉัน
เนิ่นนาน
ราวกับว่าถ้าละสายตาจากฉัน
เราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว
คุนถามฉันว่า
ฉันจะคิดถึงคุนไม๊?
ฉันไม่ตอบ
คุนลุกขึ้นจากเก้าอี้
เดินมาข้างหลังฉัน
คุนกอดฉันเอาไว้
แนบแน่น
ราวกับกลัวว่า
ถ้าปล่อยฉันหลุดไปแล้ว
คุนจะไม่มีวันได้กอดฉันอีก
คุนถามฉันว่า
อ้อมกอดของคุนอบอุ่นพอไม๊?
ฉันไม่ตอบ
ฉันเขี่ยบุหรี่
มันไหม้ไปเกินครึ่งตัวแล้ว
ฉันเงยหน้า
ท้องฟ้าวันนี้สีฟ้า
คุนยังคงกอดฉันเอาไว้
แน่นกว่าแน่น
คุนถามฉันว่า
ฉันจะร้องไห้ไม๊?
ฉันไม่ตอบ
ตากลมโตคู่นั้นของคุน
ยังคงจ้องมองมาที่ฉัน
ราวกับกำลังจดจำทุกๆรายละเอียด
คุนยังคงมองฉัน
นานกว่านาน
คุนถามฉันว่า
ฉันจะเป็นยังไงต่อไป?
ฉันไม่ตอบ
ฉันจุดบุหรี่ตัวที่สอง
ฉันถามคุณว่า
คุนจะไปเมื่อไหร่?
คุนก้มหน้า
ตอบอ้อมแอ้มในลำคอ
ฉันไม่ได้สนใจคำตอบนั้น
ฉันถามคุนอีกว่า
ทำไมไม่ไปซะพรุ่งนี้เลยล่ะ?
คุนยังคงก้มหน้า
แต่ครั้งนี้นิ่ง เงียบ
ฉันหยิบไฟแช็กขึ้นมา จุดเล่น
ฉันถามคุนว่า
ฉันจำเป็นต้องไปส่งไม๊?
คุนเบือนหน้าหนี
ส่ายหัวเบาๆ
ฉันทิ้งก้นบุหรี่
เดินกลับเข้าห้องของฉัน
คุนเปิดประตูเข้ามา
ฉันนอนหลับตาอยู่บนเตียงผ้าปูสีขาว
คุนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆฉัน
ฉันลืมตามองคุน
คุนถามฉันว่า
เรื่องของเราจะเป็นยังไง?
ฉันไม่ตอบ
ฉันหลับตา
พลิกตัวหันหลังให้คุน
คุนขยับผ้าห่มให้ฉัน
หน้าของคุน
หน้าของฉัน
ใกล้กว่าใกล้
คุนโน้มตัวลงจูบหน้าผากของฉัน
อ่อนโยน แต่หนักแน่นด้วยความรู้สึก
คุนถามฉันว่า
ฉันรักคุนไม๊?
ฉันไม่ตอบ
ฉันยังคงหลับตา
ฉันได้ยิน
เสียงของลมหายใจ
ของคุน
ของฉัน
ของเรา
เบาๆ
.
เราอาจไม่ได้พบกันอีกแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าความ คิด ของฉัน
จะไป ถึง คุนไม๊
คุนอาจไม่ได้กอดฉันอีกแล้ว
ฉันไม่รู้ว่ากอดของคุนอบอุ่นแค่ไหน
ฉันลืมความรู้สึก หนาว ไปแล้ว
ฉันเพียงอยากให้คุนกอดฉันเอาไว้
ฉันจะไม่ร้องไห้ให้คุน
เพราะคุนไม่ยอมอยู่เช็ดน้ำตาให้ฉัน
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเป็นยังไงต่อไป
ถ้าคุนอยากรู้
ทำไมไม่อยู่ดูด้วยตาของคุนเอง
ถ้าคุนจะไป
คุนน่าจะไปซะพรุ่งนี้
เพราะแบบนั้น
วันที่คุนกลับมาจะเร็วขึ้น
วันที่คุนกลับมา
และถ้าความรู้สึกของคุนยังไม่ได้เปลี่ยนไป
เราคงได้ยืนข้างกัน
โดยไม่ต้องกลัวความห่างไกล
ถ้าคุนจะไป
ฉันจะไม่ไปส่งคุน
ฉันอ่อนแอ
และเห็นแก่ตัว
ฉันไม่อยากเห็นหลังของคุน
ที่กำลังจะเดินจากไป
ฉันอ่อนแอ
และเห็นแก่ตัว
ฉันไม่เข้มแข็งพอจะเดินตามใคร
ต่อจากนี้
ฉันไม่รู้ว่าเรื่องของเราจะเป็นยังไง
มันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ฉัน
เพียงคนเดียว
ฉันหลับตา
เพราะในตอนนี้
คงมีแค่ช่วงเวลานั้น
ที่ฉันและคุน
อยู่ข้างกัน
เราอาจเหมือนกันเกินไป
เราอาจต่างกันเกินไป
เป็นเหมือนดั่งภาพสะท้อนในกระจก
ฉันอาจอยู่เพื่อเติมเต็มคุน
และคุนอาจมีรอยต่อที่พอดีกับฉัน
แต่เราอาจไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน
คุนยืนอยู่ที่ประตู
ในมือถือกระเป๋าใบใหญ่
ฉันเดินเข้าไปหาคุน
ฉันไม่ได้บอกรักคุน
ฉันเพียงกอดคุนไว้
คุนหันกลับมามองฉัน
คุนกำลังจะพูดบางคำที่มีความหมายว่า
ลาก่อน
ปากของฉันปิดปากคุนไว้
ฉันไม่อยากได้ยิน
และฉันไม่อยากพูด
ฉันไม่ตอบคำถามใดๆของคุน
ฉันไม่อยากให้คุนถาม
แค่ในกอดของฉันเท่านั้น
คำตอบทั้งหมด
อยากให้คุนรู้สึกมันด้วยตัวคุนเอง
ในกอดของฉัน
คุนได้ยินไม๊?
แล้วฉันจะรอ
วันที่ เ ร า โคจรกลับมาพบกัน . . .
[ λ ]
คุนยังจำเพลงนี้ได้ใช่ไม๊?
เพลงที่คุนให้ผม ป๊ะ? ;)





. . . à 交差
I DO BELIEVE IN DESTINY
n u?