Storythai

หลังกำแพงสูง

ข้างๆบ้านของผม

เป็นที่ตั้งของสวนขนาดใหญ่

ผมไม่รู้ว่ามันเป็นสวนของใคร

และไม่รู้ว่ามันคือสวนอะไร

ตั้งแต่ผมจำความได้

มันก้ตั้งอยู่ตรงนี้

มีต้นไม้ทั้งที่ผมรู้จักและไม่รู้จัก

เยอะแยะไปหมด

มีบ่อปลา

มีคลองขุด

มีลานกว้างๆให้ไก่เดินไปเดินมา

และมีตัวเงินตัวทองผลุบๆโผล่ๆ

บ้ า ง

ผมรู้จักที่แห่งนี้

แค่ผ่านสิ่งที่ตามองเห็นได้

จากระเบียงบ้านชั้นสอง

และไม่เคยคิด

จะสนใจมองหรือรู้จักมากกว่านั้น

ถ้าตอน

19 นาฬิกา 25นาที

ผมไม่ได้บังเอิญเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง

แล้วเห็นอะไรที่ตลกกว่า

ฝั น

ที่พึ่งทำให้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา

' กองไฟฟืน ตู้กับข้าวริมคลอง และเตียงนอนที่ไม่ได้อยู่ในบ้าน '

มันเป็นของครอบครัวนึงที่ทำงานในสวน

วันที่พายุเข้า ทำบ้านเค้าพัง

และกำลังอยู่ในระหว่างสร้างใหม่

ผมนั่งมองโครงบ้านที่ทำจากไม้

มันคลาสิคอย่างบอบบาง

ข้างหลัง เป็นกองฟืนที่กำลังมอดไหม้

ข้างๆไปไม่ไกลเท่าไหร่ เป็นเพิงใหญ่พอบังเตียง

ตู้เสื้อผ้า ตู้กับข้าว ตู้เย็น

และโต๊ะกินข้าวซึ่งดูจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดที่มี

ถูกตั้งไว้นอกเพิงนั้น

19 นาฬิกา 32นาที

ผมวิ่งกลับเข้าห้อง

รื้อหากล้องวีดีโอ

. . .แบตหมด

ผมหยิบกล้องถ่ายรูปพกพาออกมาจากกระเป๋าสะพายในตู้

ภาวนาขออย่าให้เป็นเช่นเดียวกัน

ผมเปิดมัน

LOW BATTERY

. . . ก้ยังดี

ผมเดินออกมาที่ระเบียงอีกครั้ง

ยกกล้องถ่ายรูปขึ้น และกดซูมเข้าไปใกล้ที่สุด

นี่เป็นเพียงภาพเดียวที่ผมถ่ายได้

ก่อนกล้องจะดับไป

20 นาฬิกา 3นาที

ฝนกำลังตก

หนัก

กองไฟกลายเป็นกองฟืนเปียกๆ

พวกเค้ากำลังยกโต๊ะอาหารเข้าไปใต้เพิง

ป้าคนนึง(ซึ่งน่าจะเป็น แม่)

เอาผ้ากันเปื้อนมาคลุมตู้ต่างๆ

แล้วเด็กน้อยสองคนก้ กางร่มซุกตัวอยู่บนเตียง

20 นาฬิกา 26นาที

ไม้ท่อนหนึ่งที่ผูกไว้เป็นโครงบ้าน ใหม่

หัก

ตกลงสู่พื้น

เด็กคนน้องร้องไห้

เสียงไม่เบากว่าฟ้าร้อง

ป้าคนเดิมโวยวายฟังไม่ได้ศัพท์

ลุงคนนึง(ซึ่งน่าจะเป็น พ่อ)

วิ่งตากฝนจากเพิงมาจับผ้ากันเปื้อนที่ตู้เสื้อผ้า

ไม่ให้หลุดไปตามลม

20 นาฬิกา 41นาที

คนตัวโตสองคนกับคนตัวเล็กอีกสองคน

ซุกตัวอยู่บนเตียง ด้วยกัน

ฟ้าแลบเป็นระยะๆ

21 นาฬิกา 6นาที

ฝนหยุดตกแล้ว

ก่อนหลอดไฟดวงใหญ่หน้าบ้าน(เพิง)ดับลง

ผมยังคงมองดูการกระจุกตัวของพวกเค้าอยู่

21 นาฬิกา 21นาที

ไม่มีเสียงฝน ไม่มีเสียงฟ้าร้อง

เสียงเด็กร้องไห้ หรือเสียงโวยวายของป้า

ความเงียบร้องดังกว่าเสียงร้องของจิ้งหรีด

ทัศนียภาพที่เหลือ คือ ความมืดสีดำ

ผมยังคงเฝ้ามอง

ผมยังอยากเฝ้ามอง

และครุ่นคิด

22 นาฬิกา 36นาที

ผมนั่งมองภาพที่ถ่ายมา

มันมืดเกินไป

และดูยากเกินกว่าจะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร

แต่ผมคงไม่จำเป็น ไม่กล้า และไม่มีสิทธิ

จะตกแต่งปรับปรุงมัน ไม่ว่าด้วยโปรแกรมใดๆ

เพราะแบบนี้

มันก้ไม่ต่างอะไรกะสิ่งที่ผมเห็น

และไม่ต่างอะไรกะสิ่งที่มันเป็น(จริงๆ)

* ชี วิ ต