รอยยิ้มแห้ง แห้ง

หนังสือแห้ง แห้ง

รูปถ่ายแห้ง แห้ง

บทเพลงแห้ง แห้ง

แม้แต่น้ำตาก้แห้ง

ไร้ความรู้สึก

. . . เหมือนไม่มีชีวิต

 .

.

เทอไม่อยู่ตรงนี้

และทั้งหมดที่ผมเหลือก้แค่หนังกำพร้าของเมื่อวาน

.  

 inspired by the song :')

:DDDDDDDDDDD

ใครถาม

ก้บอกเค้า

.

.

.

ประเทศเรากำลังมีกีฬาสี!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 ใคร?

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

. 

ใคร?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่ใช่ ฉัน

ช่วงนี้ดินสอหายบ่อยๆ

เลยเอามือไปถือกล้อง

ตามไปดูได้นะคะ :)

บุญชิต (BULLSHIT)

.

 1. ภายนอก / ที่รกร้าง / กลางคืน
 
 แสงไฟสลัว พื้นที่แคบๆใต้สะพานใหญ่ถูกปล่อยทิ้งรกร้าง สกปรกไปด้วยเศษซากข้าวของและขยะระเกะระกะ รั้วตาข่ายที่กั้นโดยรอบและไม้เลื้อยที่พันหนาทึบตัดขาดสิ่งที่อยู่ข้างในบริเวณมืดๆออกจากโลกภายนอก มีแต่เสียงเครื่อง แตรรถ และท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์ที่บ่งบอกให้รู้ว่าถนนตรงนั้นจอแจพลุกพล่าน

 บทสนทนาระหว่างชายวัยกลางคนชุดทำงานเสื้อเชิ๊ตสีขาวกับชายจรจัดในเสื้อสีเทามอซอพึ่งจบลง ชายจรจัดรับถุงพลาสติกบรรจุของเหลวข้นสีน้ำตาลเหลืองตุงมาถือไว้ในมือก่อนจะเดินโคลงเคลงทิ้งชายอีกคนที่ดูภูมิฐานไว้ข้างหลัง เขารูดหนังยางที่มัดออกสวมไว้ที่มือข้างนึงและเปิดปากถุงสูดดมอย่างคนกระหาย

 ชายจรจัดเคลื่อนตัวไปอย่างโซเซ เขายกจมูกขึ้นจากปากถุง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า และหงายหลังลงไปนอนตาค้างข้างกองขยะ

2. ภายใน / ร้านทำผม(บ้านเต๋า) / กลางคืน

 วิทยุสีเทาเก่าๆส่งเสียงคลอเบาๆประกาศรายการพิเศษหลังข่าว พิธีกรชวนคุยเรื่องราวต่างๆเนื่องในโอกาสใกล้วันเทศกาล เตือนให้ระมัดระวังในการขับและโดยสารรถ การเดินทาง การดูธนบัตรปลอม**

 ประตูร้านกระจกหน้าร้านตีปิด เห็นแผ่นหลังของชายในเสื้อเชิ๊ตสีขาวกางเกงสแล็กสีดำแค่ผ่านๆ แม่ของเต๋าในผ้ากันเปื้อนกำลังกวาดเศษผมภายในร้าน

 แม่ของเต๋าหยิบกระเป๋าสตางค์ผู้ชายหนังสีน้ำตาลที่โต๊ะหน้ากระจกเปิดดูผ่านๆ  เต๋าในชุดนักเรียนเสื้อออกนอกกางเกง เดินเข้ามาทางหลังร้าน ยกมือข้างที่ถือกระเป๋านักเรียนไหว้ข้างเดียว หยุดยืนอยู่กับที่ ก้มหน้าก้มตาพึมพำข้อความที่อ่านได้จากใบปลิวในมืออีกข้างอย่างสนใจ

เต๋า
แม่ หวัดดี

 ใบปลิวนั้นขนาดไม่เกินครึ่งหนึ่งของกระดาษเอสี่ สีแดง ขาว และดำจัดจ้าน ข้อความเชิญชวนเหล่านักแม่นปืนท้าดวลแข่งขัน BB GUN ณ ริมหาดพัทยา เพื่อหายอดฝีมือคนใหม่เข้าร่วมทีมระดับชาติ

 เสียงแม่เรียกแทรก เต๋ายังคงจดจ่ออยู่กับใบปลิว

แม่
เต๋า เต๋า

 เต๋าเงยหน้าแบบไม่ค่อยสบอารมณ์

เต๋า
ห๊ะ?

 แม่ของเต๋าเดินถือกระเป๋าสตางค์สีน้ำตาลตรงเข้ามาที่เต๋าอย่างร้อนรน

แม่
ลูกค้าคนเมื่อกี๊ลืมกระเป๋าตังค์ เอาไปคืนทีซิ
น่าจะยังไปไม่ไกล เห็นว่าจะไปกินร้านบะหมี่ปากซอยต่อ

 เต๋าขมวดคิ้วจะเถียงอะไรซักอย่าง แม่เปิดกระเป๋าหยิบบัตรพนักงานเต๊นท์รถในช่องแรกออกมาจ่อเกือบชนหน้าเต๋า เต๋าเอียงหัวถอยหลังออกมองชัดๆ มีรูปชายหนุ่มวัยประมาณ30ในชุดทำงานเชิ๊ตสีขาว เนคไท้สีแดง ใต้รูประบุชื่อ บุญชิต มีตัวอักษรเล็กๆอีกบรรทัดว่า ผู้จัดการฝ่ายขาย

แม่
เป็นผู้ชาย หน้าตาประมาณนี้ แต่งตัวงี้เลย

 เต๋าทำหน้าเซ็ง แม่ถือบัตรค้างส่ายไปมาก่อนจะเก็บคืนลงกระเป๋าสตางค์ แล้วยื่นให้ เต๋ารับด้วยมือข้างที่ถือใบปลิว โยนกระเป่านักเรียนลงบนโซฟาหน้าร้านเปิดประตูกระจกพรวดพราดออกไป

3. ภายนอก / ซอยร้านทำผม / กลางคืน (ต่อเนื่อง)

 ในซอยเล็กๆไม่เงียบเชียบแต่ไม่พลุกพล่าน แสงไฟจากตึกแถวสองข้างทางสาดผ่านรูประตูเหล็กพอมีแสงสว่าง
 เต๋าเดินกึ่งวิ่งมาถึงกลางซอยไกลจากหน้าร้านพอสมควร พลางหันกลับไปมองทำหน้าบูดใส่ ก่อนจะชะลอจังหวะการก้าวเท้ากลายเป็นเดินปกติ กระเป๋าสตางค์ถูกย้ายไปไว้มืออีกข้าง เต๋ายกใบปลิวขึ้นอ่านรายละเอียดต่อ

 . . . ค่าลงสมัคร 500 บาท (มีปืนคุณภาพเยี่ยมให้เช่า) . . .

 เต๋าหยุดเดิน มองกระเป๋าสตางค์ในมือข้างซ้าย ก่อนจะเปิดออกดูช่องเงินด้วยมือข้างเดียวและปิด เขายกใบปลิวและกระเป๋าสตางค์มาเทียบกันอย่างครุ่นคิด

 เต๋ากลอกตามองซ้ายขวา หันมองรอบๆแล้วเก็บกระเป๋าสตางค์ลงกระเป๋ากางเกง

 เต๋าหันหลังกลับ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นกดโทร

4. ภายใน / ห้องแมน / กลางวัน

 แมนกำลังจัดผมอยู่หน้ากระจก พรวดมารับโทรศัพท์

แมน
ครับ

  *  *  *  *                                  ( ค รึ่ ง จ อ  )                                  *  *  *  *

**5. ภายนอก / ถนนหน้าโรงเรียน / กลางวัน 

 เต๋าสวมชุดนักเรียนม.ปลายสะพายเป้ใบโต เดินมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

เต๋า
ไอแมน . .
กูอยู่แถวโรงเรียนแล้ว
มึงถึงไหนแล้ววะ

**4. ภายใน / ห้องแมน / กลางวัน

 แมนหันรีหันขวางล่กๆที่โดนเต๋าเร่ง

แมน
เอ่อ . . . ผมกำลังจัดของอยู่ครับ

**5. ภายนอก / ถนนหน้าโรงเรียน / กลางวัน

 เต๋าหงุดหงิดที่แมนชักช้า จึ๊ปากหยั่งขัดใจ

เต๋า
มึงนี่ . . . เร็วๆเลย . . .
อย่าลืมเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนนะ
เฮ้ย . . . อย่าลืมปืนด้วย

**4. ภายใน / ห้องแมน / กลางวัน

 แมนลุกลี้ลุกลนรีบยัดเสื้อผ้าและกระเป๋าใส่ปืนซึ่งวางกองอยู่บนเตียงลงเป้

แมน
โอเค ผมจะออกแล้วครับ
แต่ว่ามันจะไม่เป็นไรจริงหรือครับที่คุณเอาเงินของลูกค้ามา
. . . มันก็เหมือนขโมยนะครับ

 **5. ภายนอก / ถนนหน้าโรงเรียน / กลางวัน

 เต๋าสะอึกคำพูดของแมน ก่อนจะเถียง

เต๋า
เรื่องของกูน่ะ . . . เอาเหอะ เร็วๆล่ะ กูรออยู่แถวนี้นะ

 **4. ภายใน / ห้องแมน / กลางวัน

แมน
ครับ เจอกันครับ ขอโทษนะครับ

 เต๋าตัดสายก่อนแมนพูดจบ แมนมองโทรศัพท์ เงยหน้าส่องกระจกจัดผมอีกทีก่อนออกจากห้อง

6. ภายนอก / ถนนหน้าโรงเรียน-ห้องน้ำสาธารณะ / กลางวัน

 เต๋าเดินเข้าห้องน้ำสาธารณะข้างโรงเรียน

 เต๋าออกมาพร้อมชุดไปรเวท ที่ดูคล้ายกับชุดทหาร ใส่แว่นกันแดด

7. ภายนอก / ริมฟุตบาทหน้ารร.-แถวห้องน้ำสาธารณะ / กลางวัน
 
 ชายจรจัดใส่เสื้อสีเทามอซอ นั่งขอทานด้วยถ้วยพลาสติกเซเว่นฯอยู่ริมฟุตบาท

 เต๋าเดินออกจากซอกห้องน้ำ ในมือซ้ายถือกระเป๋าสตางค์หนังสีน้ำตาล ข้อมือขวาห้อยเป้พะรุงพะรังยังไม่ได้รูดซิป เต๋าเปิดกระเป๋าสตางค์นับเงิน

 ชายในเสื้อกันหนาวผ้าร่มสีดำรูดซิปสุดใส่แว่นดำใส่หมวกและผ้าปิดปากยืนพิงเสาอยู่ข้างหลังไม่ไกล เฝ้ามองการกระทำของเต๋า

 เต๋าเก็บกระเป๋าสตางค์ลงเป้ กำลังรูดซิปอย่างทุลักทุเล

 ชายชุดดำวิ่งมากระชากกระเป๋าเป้ของเต๋าวิ่งหนีไป เต๋าเอ๋อก่อนจะคิดได้และวิ่งตาม

เต๋า
เฮ้ย! โจรคับ ช่วยจับหน่อยครับ

 ชายจรจัดยืดขาออกขัดขาโจรที่วิ่งมา โจรสะดุดล้มคว่ำ กระเป๋าเป้ของเต๋าหลุดกระเด็นออกจากมือ โจรล้มลุกคลุกคลานรีบวิ่งหนีไป

 เต๋าวิ่งตามมา หายใจหอบ ท่าทางงกๆเงิ่นๆ จะเข้าไปขอบคุณชายจรจัด

 ชายจรจัดยัดแก้วพลาสติกที่ใช้ขอทานลงในช่องข้างกระเป๋า เแล้วยกขึ้นบ่าวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
 
 เต๋ายืนค้างตกตะลึง

เต๋า
อ่าว เหี้ย. . .

8. ภายนอก / ริมฟุตบาทหน้ารร.-แถวห้องน้ำสาธารณะ / กลางวัน (ต่อเนื่อง)

 เต๋าสีหน้ากังวล มือแมนแตะที่ไหล่ เต๋าสะดุ้ง หันไปมอง ถอนหายใจ แมนในชุดนักเรียนท่าทางกระหืดกระหอบสะพายเป้ใบโต

แมน
เต๋า เมื่อกี้ผมเห็น...

 เต๋ารีบสวนอย่างทันควัน

เต๋า
ไอ้แมน..เมื่อกี้กูโดนขโมยกระเป๋าเป้
ในนั้นมีทั้งเงินทั้งมือถือแล้วก็ชุดนักเรียนด้วย

9. ภายนอก / ห้องน้ำสาธารณะ / กลางวัน

 เต๋าสีหน้าเคร่งเครียดยืนคุยกับแมนผ่านประตูห้องน้ำ

เต๋า
แล้วอย่างนี้จะทำยังไงวะ
เราอุตส่าห์ลงชื่อสมัครไปแล้วนะเว่ย
มึงก็รู้ว่ากูรอโอกาสนี้มานานแล้ว

แมน
เอาอย่างนี้ละกัน
ผมมีอยู่พันห้า
คุณยืมผมไปก่อน

เต๋า
อืม

 เต๋าพยักหน้ากับตัวเอง แมนเปิดประตูห้องน้ำออกมาด้วยเสื้อกล้ามรัดรูปสีดำ กางเกงยีนส์ขายาว
 เต๋ามองแมนขมวดคิ้วทำหน้าแปลกๆ ก่อนจะถอนหายใจเครียดเรื่องกระเป๋า

 แมนบีบไหล่เต๋าเบาๆให้กำลังใจ แล้วพยักหน้าว่าพร้อมจะไปแล้ว

10. ภายนอก / หน้าร้านขายน้ำ / กลางวัน

 แมนและเต๋าเดินผ่านร้านขายน้ำ แมนสะกิดให้เต๋าหยุด

แมน
แปบนึงนะครับ
ขอผมซื้อน้ำกินก่อน

 แมนหยิบขวดน้ำ เปิดกระเป๋าเป้ออกมาล้วงหากระเป๋าตัง ยื่นขวดน้ำฝากเต๋าถือ รื้อและมุดดูในกระเป๋า แล้วหยุดหา เต๋าสงสัยหันมาถามแมน

เต๋า
อะไรวะ

 แมนสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ ยิ้มแหยๆ แล้วหันมาตอบเต๋า

แมน
ผมว่าผมลืมเอากระเป๋าตังมาแน่เลย
นึกแล้วเชียว เมื่อคืนผมวางไว้อยู่
บนหัวเตียง ลืมจนได้

 เต๋าถอนหายใจ ส่ายหน้าเอือมระอา แล้วดึงเอาขวดน้ำจากในมือแมนวางลงที่เดิม

11. ภายนอก / ซอกแถวโรงเรียน / กลางวัน

 ทั้งสองเดินกลับเข้าไปที่นั่งซุกอยู่ในซอก แมนนิ่งเงียบไม่ละสายตาจากเต๋า เต๋าบ่นงึมงำ

เต๋า
ซวยอะไรอย่างนี้วะ
ถ้าไม่ได้แข่งคราวนี้นะ
เราก็คงหมดโอกาสเข้าทีม

 เต๋าหงุดหงิด บรรยากาศตึงเครียด

 เต๋าลุกพรวดขึ้น แมนสะดุ้งรีบคว้าขาเต๋าไว้

แมน
เดี๋ยว..จะไปไหนครับ

เต๋าพยายามสะบัดตอบน้ำเสียงแค้นใจ

เต๋า
กูจะไปแจ้งความ

แมน
ไม่ได้นะครับ. . . ถ้าแจ้งผมว่าเราเองก็
ต้องโดนจับกลับเข้าโรงเรียนเหมือนกัน
อีกอย่างกระเป๋าเงินก็ไม่ใช่ของคุณด้วย

 เต๋าชะงักหันไปมองหน้าแมน ทิ้งตัวนั่ง

เต๋า
โอ๊ย..แล้วกูจะทำยังไงล่ะ
เงินกูก็ไม่เหลือแล้ว

 แมนทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้

แมน
เต๋า...ขอทานคนที่คุณบอกนี่..
ขโมยกระเป๋าไปจากตรงไหน

เต๋า
ก็คนที่แม่งขอตังอยู่ตรงฟุตบาท
เยื้องกับโรงเรียนพวกเราแหละ
เหี้ ยแ ม่งโคดแค้นเลย 

เต๋าพูดออกท่าทาง แมนครุ่นคิดหันไปหาเต๋า

แมน
เมื่อเช้านี้ ตอนผมกำลังเดินมา. .

12. ภายนอก / ที่รกร้าง(ทางเดินริมรั้วด้านนอก) / กลางวัน  (flashback)

 ริมรั้วตาข่ายของพื้นที่รกร้าง แมนเดินกึ่งวิ่งอยากรีบร้อน มือจับผมกลัวเสียทรง

 มือของชายจรจัดยื่นออกมาจากด้านในรั้ว สะกิดเข้าที่ไหล่ของแมน แมนสะดุ้งหันไปมองอย่างตกใจ

 ชายจรจัดหน้าตามึนเมา สวมเสื้อนักเรียนเหมือนของแมนและเต๋าคลุมเสื้อสีเทามอซอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แมน ก่อนจะเต้นแร้งเต้นกาอย่างร่าเริง

 แมนช๊อค

13. ภายนอก / ซอกแถวโรงเรียน / กลางวัน (ต่อเนื่องจาก11)

เต๋า
แล้วไมมึงไม่รีบบอกกูตั้งแต่แรก

 หน้าแมนช๊อคกับเสียงเต๋าตะคอก

แมน
ก็ผมเห็นว่าคุณกำลัง. . .

 เต๋าไม่ฟังลุกขึ้นวิ่งออกไป แมนรีบวิ่งตามไป

14. ภายนอก / ที่รกร้าง(ทางเดินริมรั้วด้านนอก) / กลางวัน 

 เต๋าและแมนแอบมองชายจรจัดในเสื้อสีเทามอซอที่กำลังนั่งดมกาวอยู่ ข้างๆชายจรจัดมีกระเป๋าเป้ใบโตเปิดทิ้งไว้ เสื้อนักเรียนสีขาวของเต๋าวางกองอยู่ใกล้ๆ เต๋าสะกิดแมนให้ดู

เต๋า
เฮ้ย . .ไอ้แมน ถูกแล้ว
นี่แหละไอ้บ้าที่มันเอากระเป๋ากูไป

 เต๋าทำท่าหุนหันจะเดินเข้าไป แมนดึงแขนเต๋าไว้

แมน
อย่าเพิ่งครับ . . เห็นมั้ย
มันดมกาวอยู่ อันตรายนะ
ถ้ามันเกิดมีมีดขึ้นมาล่ะ

เต๋า
ก็กูจะเอาเงินกูคืน

แมน
แต่เงินนั่นมัน . . .

 เต๋าหันมาจ้องหน้าแมน แมนหยุดพูดเม้มปาก หลบตา

 เต๋าเหลือบมามองที่กระเป๋าเป้แมน แล้วพยักเพยิด

เต๋า
ไอ้แมน...ปืนมึงไง

 แมนยิ้มแหยๆ เต๋าพยักหน้าให้แมนเข้าไป

15. ภายนอก / ที่รกร้าง / กลางวัน

 เต๋าเดินนำหน้าแมนเข้าตรงเข้าไปหาชายจรจัด ชายจรจัดเงยหน้าขึ้นมองอย่างเมาๆ แมนยกปืนขึ้นมาจ่อ ชายจรจัดสีหน้ากลัวตกใจสุดขีด ตัวสั่นงกๆ

 เต๋าค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างๆชายจรจัดและยัดเสื้อนักเรียนเข้าไปในกระเป๋า แมนยังคงมีอาการตื่นเต้นอยู่

 ชายจรจัดร้องโวยวายตาเหลือก หายใจแรงและช็อคหมดสติ เต๋าหันไปมองหน้าแมนงงๆ แมนส่ายหัวปฏิเสธอย่างช๊อค

แมน
ผมป่าวนะ

 เต๋าทำท่าจะเดินออก

เต๋า
งั้นรีบไปกันเถอะ

แมน
แล้วจะทิ้งไว้อย่างนี้เหรอครับ

 แมนหันไปมอง ชายจรจัดนอนตาค้าง น้ำลายไหลออกจากปาก

แมน
ผมว่าเราดูมันหน่อยดีมั้ย? ทิ้งไว้อย่างนี้น่าสงสาร

 เต๋าสบถด่าเบาๆ แล้วเดินเข้าไปดูอาการ

เต๋า
อะไรนักหนาวะเนี่ย

เต๋าใช้เท้าเขี่ยๆ ชายจรจัดยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ

เต๋า
กูว่ามันตายแล้วว่ะ

 แมนเดินเข้าไปดูใกล้ๆ คุกเข่าลงเอามือสะกิดศพอย่างกลัวๆ

แมน
ผมว่ายังไม่ตายหรอก อาจจะช็อคเพราะเมา
ผมว่าพามันไปโรงพยาบาลดีมั้ย

เต๋า
กูไม่เอาด้วยนะ ไม่ใช่เรื่องอะไรของกู

แมน
ถึงยังไงมันก็เป็นมนุษย์

เต๋า
ไอ้เวรเอ๊ย. . . เพื่อนกูเสือกเป็นคนดี
งั้นเอางี้. . . มึงก็ลองปั๊มหัวใจมันดูดิ
กูจำได้ มึงบอกว่าเคยทำสมัยประถม

 แมนส่ายหน้าปฏิเสธลุกเดินออก เต๋าลากกลับเข้ามาที่เดิม พยักเพยิดให้แมนทำ แมนก้มลงไปที่ศพ เอามือกดไปที่หัวใจของศพครั้งหนึ่ง ศพไม่ขยับตัว แมนหันมองหน้าเต๋า เต๋าดุลุ้นๆ

เต๋า
กดให้มันมีแรงหน่อยดิวะ

 แมนกลั้นใจกดฝ่ามือลงไปอีกครั้งหนึ่ง  ศพกะเด้งขึ้นมา มองไปรอบๆอย่างเบลอๆ แมนและเต๋าทำหน้าเหวอวิ่งหยิบกระเป๋าเป้หนีออกไป

16. ภายนอก / หน้าที่ขายตั๋ว / กลางวัน

 เต๋าเปิดกระเป๋าตังค์ยื่นเงินให้พนักงานขายตั๋ว ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตน แล้วหันมาคุยกับแมน

เต๋า
โชคดีนะที่เรายังมีเวลาเหลือ

 แมนพยักหน้าเห็นด้วยยิ้มๆ เต๋าหันกลับไปจะเอาตั๋ว พนักงานยื่นธนบัตรคืน

พนักงาน
แบงค์ใบนี้ใช้ไม่ได้ เป็นแบงค์ปลอมค่ะ

 เต๋าสีหน้าตกใจงงๆ เก็บธนบัตรปลอมเข้ากระเป๋าสตางค์แล้ววางอีกใบ

เต๋า
เอ่อ นี่ครับ ขอโทษครับ

 แมนเกาหัวสงสัย

พนักงาน
นี่ก็ปลอมค่ะ

 เสียงข่าววิทยุถูกปรับให้ดังขิ้น เต๋ากับแมนหันไปมองที่มาของเสียงพร้อมกัน ชายจรจัดในเสื้อสีเทามอซอที่นั่งขอทานอยู่ริมถนน กำลังก้มหน้าปรับเสียงวิทยุที่หน้าตาเหมือนของบ้านเต๋า
 ***(เสียงรายงานข่าวดังตลอดจนขึ้นเครดิต)

รายงานข่าวจากวิทยุ (offscene)

 สถานการณ์แบงค์ปลอมระบาด ขณะนี้ได้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ธนาคารรายใหญ่ต่างวอนให้ภาครัฐเข้ามาช่วยกันควบคุมดูแล

ทางกรมตำรวจแจ้งออกหมายจับแล้วลูกสมุนมือขวา

เสี่ยเต็นท์รถมือสอง นายทุนใหญ่ขบวนการผลิตธนบัตรปลอม

มีหน้าที่รับออเดอร์ไปว่าจ้างกลุ่มผู้ต้องหาเจ้าของโรงพิมพ์ย่านดินแดง

ที่ถูกจับไปก่อนหน้า ผลิตแบงก์ปลอมนำไปกระจายตามพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ

ถือเป็นกุญแจดอกสำคัญที่จะไขไปถึงแหล่งที่เสี่ยหนีไปกบดาน รวมถึงผู้อยู่เบื้องหลังคนอื่นๆ

ผบช.ภ.3 สั่งชุดสืบสวนเร่งตามล่าตัวหวั่นโดนเพื่อนร่วมขบวนการฆ่าตัดตอน

เชื่อยังกบดานอยู่ย่านปริมณฑล ประสาน สตม.สกัดไม่ให้หนีออกนอกประเทศ 

เต๋ากับแมนมองหน้ากันอย่างเซ็งสิ่งที่เกิดขึ้น เต๋าทิ้งกระเป๋าสตางค์สีน้ำตาลลงในถังขยะหน้าที่ขายตั๋ว เต๋ากอดคอแมนเดินออกมาแมนโอบเอวเต๋า เต๋าหันไปมองแมนทำหน้าแปลกๆ แล้วแกะมือออก

 ด้านหลัง โจรชุดดำที่ยืนเอาหนังสือพิมพ์บังหน้าอยู่ข้างเคาน์เตอร์ลดหนังสือพิมพ์ลงหันไปมองถังขยะกำลังจะก้มต้วลง เด้งตัวตรงเอาหนังสือพิมพ์บังเหมือนเดิมเมื่อเห็นบุญชิตเดินผ่านไป

 โจรเอาหนังสือพิมพ์ลง ล้วงมือลงไปในถัง ควานๆหากระเป๋าสตางค์สีน้ำตาล

 ในถังขยะที่โจรล้วง กระเป๋าสตางค์เปิดออก เห็นรูปที่สอดอยู่เป็นรูปคู่ของบุญชิตกับสาวขายตั๋ว

:D

แด่ โลกกลมๆ และสังคมที่มีแต่การแก่งแย่งชิงสิ่งไร้ค่า !

ผมนั่งมองรูปถ่ายใบนั้น

เหมือนมันจะมีอะไรมากกว่า

ท้องฟ้าสีขาวและดำ

อะไรซักอย่างในก้อนเมฆบิดเบี้ยว

อะไรซักอย่างข้างหลังพระอาทิตย์สว่างจ้า

.

ผมหรี่ตาลงจ้องเพื่อมองหา

บางอย่างแอบซ่อนในความว่างเปล่าที่เรียบง่าย

 .

.

ความคิดของผมฟุ้งกระจาย

.

.

เพราะอะไรผมถึงได้สะดุดตากับภาพนี้

เพราะอะไรผมถึงได้ใช้เวลากับมันนัก

เพราะ อะไร ทำให้ ผม หลงใหล

.

.

ผมพยายามมองหา

ในภาพถ่ายท้องฟ้าสีขาวและดำ

ที่ดูเหมือนจะ ธรรมดา

 .

ผมพยายามมองหา

จนเริ่มล้า

 .

.

ผมเหนื่อยอ่อน

.

ผมหลับตา

.

ในห้วงความคิด

มีแต่ภาพท้องฟ้าสีขาวและดำ

.

.

และ

ผมได้ยินเสียงคลื่นทะเล

ใต้ท้องฟ้าสีขาวและดำ นั่น

มี ท ะ เ ล*

:'D

สุขสันต์วันปีใหม่ย้อนหลังค่ะ

.

.

 .

*

 RANDOM MADNESS FRM CHIANG MAI TRIP

DEC 30, 08 - JAN 02, 09

^^^^^^^^^^^^^^^^^

 (ดูวีดีโอไม่ได้ กดข้างบนนะคะ :)

vvvvvv (แถม) vvvvvv

ไม่ได้โปรโมทนะ :P ชอบเพลง**

"หากตึงเกินไป ลดลงผ่อนลงได้ไม๊?"

. . . หาเหตุผลที่ไม่เข้าใจแล้ว พูดกัน

เปิดตา เปิดใจ แล้ว ฟั ง . . .

พ่อทำเก้าอี้ให้ฉันตัวหนึ่ง

บนพนักเก้าอี้ไม้

มีอักษรเป็นชื่อของฉัน

อักษรภาษาอังกฤษที่อ่านได้ว่า

พ า ฝั น

รูปตุ๊กตามิกกี้เม๊าส์ยืนชูมืออยู่ข้างชื่อของฉัน

ตอนที่ฉันยังเด็ก

ฉันซนมาก

แม้แต่ตอนกินข้าว

ฉันก้จะลุกขึ้น

วิ่งเล่นไปทั่วบ้าน

ฉันไม่ชอบนั่งอยู่กับที่

ฉันไม่อาจนั่งอยู่กับที่นานนานได้

ถึงมันจะเป็นเก้าอี้ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฉัน

ฉันอยู่ชั้นประถมปลาย

ฉันยังคงวิ่งเล่นเวลากินข้าวอยู่

ฉันอยู่ชั้นประถมปลาย

แม่บอกว่าจะยกเก้าอี้ตัวนั้นให้คนอื่น

ฉันร้องไห้

และนั่งลงที่เก้าอี้ของฉัน

ฉันไม่ให้ใครเอามันไปจากฉัน

แม่ไม่เข้าใจที่ฉันรักและหวงแหนเก้าอี้ตัวนั้น

ฉันโตแล้ว และ

ฉันไม่เคยนั่งอยู่กับที่

ฉันโตแล้ว

แต่เก้าอี้ตัวนี้เป็นของฉัน

มันถูกสร้างมาเพื่อฉัน

และมันมีเพียงชิ้นเดียว

ฉันไม่เคยนั่งลงกับที่

แต่ไม่ว่ากี่ทีที่วิ่งออกไป

ฉันก้วิ่งกลับมาที่เดิมเสมอ

ที่เก้าอี้ของฉัน

ฉันโวยวายและยังคงร้องไห้

ฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้

ฉันไม่อยากโตมากไปกว่านั้น

ฉันกลัวว่าเก้าอี้จะไม่พอดีกับฉันอีก

ฉันไม่อยากลุกขึ้นวิ่งไปไหนอีกแล้ว

ฉันกลัวใครจะมาเอาเก้าอี้ของฉันไป

ฉันไม่ได้พึ่งเห็นคุณค่าเพราะจะเสียมันไป

ฉันแค่คิดเพียงว่าฉันเสียมันไปไม่ได้

ฉันไม่อาจสูญเสียสิ่งที่ถูกสร้างมา เ พื่ อ ฉั น

ฉันทั้งง่วงและเหนื่อย

แต่ฉันยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น

ฉันทั้งร้อนและหิว

แต่ฉันไปไหนไม่ได้

ฉันเอาเชือกเนตรนารีมัดขาเก้าอี้ไว้กับขาของฉัน

เพื่อให้มั่นใจว่าใครก้เอามันไปไม่ได้

เพื่อให้มั่นใจว่าฉันจะไม่เผลอลุกไปเสียเอง

แต่

มันทรมานนะ

การพยายามปกป้องหรือรักษาอะไรซักอย่าง

โดยฝืนธรรมชาติของตัวเอง

มันเป็นไปได้จริงจริงหรอ

ที่คนคนนึงจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้

โดยไม่ลุกไปไหนได้ตลอด24ชั่วโมง 7วันต่ออาทิตย์

ถ้ามันเป็นไปได้

คนคนนั้นจะเป็น ฉั น หรอ?

ฉันอาจจะเด็กเกินไป

ซนเกินไป

และยังรักสิ่งที่ฉันเป็นเกินไป

ในที่สุด

ฉันก้ทิ้งตัวฉันไม่ได้

ฉันเหนื่อยกับการนั่งเฉยเฉย

ฉันลุกขึ้น

และออกวิ่งอีกครั้ง

โดย ได้แต่หวัง ว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะอยู่ที่เดิมของมัน

ทุกทุกครั้ง ที่ฉันวิ่ง กลับมา

.

ตอนนี้

ฉันโตขึ้นแล้ว

โตพอจะรุ้จักนั่งอยู่กับที่ได้นานขึ้น

แม้ว่าหลายหลายครั้งมันจะทำให้ฉันอึดอัด

ฉันโตแล้ว

แต่ฉันยังรักสิ่งที่ฉันเป็น

และยังไม่อาจทิ้งมันไป

ฉันยังไม่อาจ หยุด

ฉันโตแล้ว

และการลุกออกไปวิ่งก็ทำให้ฉันเหนื่อย

แต่ฉันก้ยังอยากเดินออกไปดูรอบรอบ บ้ า ง

ฉันโตแล้ว

แต่คงต้องรอให้ฉันโตกว่านี้

.

.

ถ้าหากเก้าอี้มีชีวิต

มันคงร้องไห้อย่างน่าสงสาร

ถ้าหากมันมีชีวิต

มันคงบอกลาฉันไปอย่างไม่เสียดาย

และหากมันสามารถเดินได้

มันอาจจะเดินหนีฉันไปเสียเอง

ตั้งนานแล้ว

ถ้าหากว่าเป็นหยั่งงั้น

ฉันก้คงไม่อาจรั้งมันไว้ได้

น่ายินดี

สำหรับฉัน

ท้ายที่สุดเก้าอี้ตัวนั้นก้ไม่เคยจากไปไหน

หรืออาจจะน่าเสียใจ

ที่เจ้าเก้าอี้ต้องอยู่กับฉัน

ฉันที่เป็นฉัน

ที่ไม่อาจนั่งลงและให้ความรักกับมันตลอดเวลาได้

จริงจริงแล้ว

เก้าอี้ของฉันอาจจะเหนื่อยกว่า

ที่ต้องคอยเรียกร้องและเฝ้ารอตลอดเวลาก็เป็นได้

.

.

.

คุณ

มีเพียงคนเดียว

และเป็นคนที่พอดีกับฉัน

คุณ

เฝ้ารออย่างเหนื่อยอ่อนกับการออกไปวิ่งเล่น

วันแล้ววันเล่าแบบนั้น

ฉันไม่รู้

ว่าคุณเป็นคนที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นของฉัน

หรือเราแค่บังเอิญใช้ระยะเวลาในการเดินผ่านกัน

นานเท่าโดยสารเครื่องบินกรุงเทพฯ-อเมริกา

บางที

คุณอาจจะเป็นเก้าอี้บนเครื่องบินที่ฉันนั่งนานซะจนคิดว่า เป็นของฉัน

หรือบางที

คุณอาจจะเป็นเก้าอี้ตัวนั้น

เก้าอี้ที่เป็นของฉัน

ฉันไม่รู้

เพราะ คุณ มีชีวิต

และ คุณ สามารถเดินได้

ฉันไม่รู้

ฉันจึงได้แต่เพียง หวัง

ว่า

ทุกทุกครั้งที่ฉันวิ่งออกไป

เก้าอี้ตัวนี้จะอยู่ที่เดิมของมัน

รอและเชื่อมั่นว่า

ฉันจะกลับมาตรงนั้น

เ ส ม อ

รอและเชื่อมั่นว่า

วันนึง

ฉันจะโตพอและเลิกออกไปวิ่งเล่นเสียที

ฉันไม่รู้

และฉันทำได้เพียงแค่หวัง

ว่า คุณคนนี้ จะเป็น เก้าอี้ของฉัน จริงๆ

ปริมาณรถหนาแน่น เคลื่อนตัวอย่างอึดอัด

ผมหักพวงมาลัยเบียดเข้าไปอยู่เลนกลาง

ตั้งลำตรง แล่นไปได้ไม่ไกล

รถทุกคันก้หยุดขยับ

ผมเงยหน้าขึ้นมองสัญญาณ

ไฟแดง 169 วินาที

ผมถอนหายใจ

ผมก้มหน้าก้มตาคุ้ยของในกระเป๋า

ข้างข้างกันบนเบาะข้างคนขับเป็นถุงพลาสติกใบใหญ่จากเซเว่นอีเลเว่น

มันโป่งพองแทบปริด้วยขนมมูลค่ารวมเกือบหกร้อยบาท

ผมหยิบบุหรี่ออกจากซอง

คาบไว้ในปาก

และหยิบไฟแช็ค

หันไปจะกดเปิดกระจก

เด็กชายหน้าตามอมแมมอายุไม่น่าเกิน7ขวบยืนอยู่ตรงนั้น

ผมหดมือกลับ

หยิบบุหรี่ออกจากปาก

ส่ายหัวปฏิเสธ

ทำท่าไม่สนใจ

เด็กชายผอมแกร็นเคาะกระจก

ผมถอนหายใจ

ผมเปิดกระจก

เด็กชายยกมือไหว้

ขอโทษครับ

ช่วยซื้อพวงมาลัยหน่อยนะครับ

ผมหยิบแบงค์ยี่สิบส่งให้

พวงเดียว ไม่เอาถุง

ผมรับพวงมาลัยมาวางตรงคอนโซล

หยิบบุหรี่ขึ้นคาบและเอาลงอีกครั้ง

เด็กชายยังไม่จากไป

พี่มีขนมให้ผมไม๊ครับ

ผมขมวดคิ้ว ฟังไม่ถนัด

หันไปมองเด็กชาย

อะไรนะ

เด็กชายตัวเกร็ง

กลืนน้ำลายอย่างลำบาก

ทวนคำพูดเสียงสั่นสั่น

พี่มีขนมให้ผมไม๊ครับ

ผมมองตามสายตาเด็กชาย

เด็กชายมองเลยผมไป

เขากำลังจ้องถุงขนมบนเบาะข้างข้างผม

ผมถอนหายใจ

อยากกินหรอ

เด็กชายพยักหน้า

ส่งเสียงรับเบาเบาในลำคอ

ผมหันไปมองถุงขนมข้างตัว

หยิบคอนเน่ถุงใหญ่ส่งให้

เด็กชายรับไปกอดไว้แน่น

ยกมือขึ้นไหว้ผม

ขอบคุนนะครับพี่

เด็กชายวิ่งจากไป

ผมเพิ่งสังเกตว่าเขาไม่ได้ใส่รองเท้า

ผมหันไปเร่งแอร์

วันนี้อากาศร้อน

ผมไม่ได้ปิดกระจก

ผมจุดบุหรี่

มองดูเด็กชาย

เด็กชายวิ่งไปหาเด็กชายที่ตัวเล็กกว่า

เด็กน้อยอีกคนสูงไม่พ้นขอบกระจกล่างโตโยต้าฟอร์จูนเนอร์

เด็กชายชูถุงขนมอวดอย่างร่าเริง

อวด...

ผมส่ายหัวกับตัวเอง

ผมสูดควันบุหรี่

.

ผมยังคงมองอยู่

.

ผมขมวดคิ้ว

งงงวยกับภาพที่เห็น

เด็กชายยื่นถุงขนมให้เด็กชายตัวเล็ก

รับท่อพีวีซีแขวนพวงมาลัยมาถือไว้อีกอัน

เด็กชายตัวเล็กกอดถุงขนมแน่น

เด็กน้อยสองคนจูงมือกัน

เด็กสองคนเดินไปที่ข้างทาง

เด็กชายคนโตนำท่อที่ถือไว้วางพาดลงทีละอันไม่ให้มาลัยช้ำ

เด็กชายคนเล็กยืนดู

เด็กชายคนโตหันมา

เด็กชายคนเล็กยื่นถุงขนมให้

ตาเป็นประกาย

เด็กชายสองคนนั่งลงข้างข้างกันที่ริมฟุตบาท

เด็กชายคนโตแกะถุงขนมและส่งให้เด็กชายคนเล็ก

เด็กชายคนเล็กล้วงมือลงหยิบขนมออกมา

เด็กชายคนเล็กเอาขนมใส่อีกมือหนึ่งชิ้น

และส่งอีกชิ้นให้เด็กชายคนโต

เด็กชายสองคนมองหน้ากัน

เด็กชายสองคนเอาขนมเข้าปากพร้อมพร้อมกัน

เด็กชายคนเล็กยิ้ม

เด็กชายคนโตยิ้ม

.

.

ไฟเขียวแล้ว

 ชอบเพลงนี้มากมาก :)

ไม่เกี่ยวกับเอนทรี่ แต่บังเอิญเป็นเพลงที่ฟังตอนที่เจอเด็ก2คนนี้พอดี

.

.

040508 .ผมรักโลกใบนี้

070508 .เดินทางไกล

080508 .ASLEEP

110508 .LOST & FOUND

120508 .THEORY OF COLOR

160508 .RAINNESS

170508 .ทฤษฏีที่สอง

210508 .(บางเวลา)

220508 .love is...

260508 .o8

290508 .ระเบิดเวลามนุษย์

030628 .SHE****

170608 .A WALK TO REMEMBER

160708 .กรอบ[ ]

200708 .ณ จุดตัด

010808 .ไม่มียูบีซี และไม่มีอินเตอร์เน็ต

060808 .PLEASE PEACE ME** ft. romantist

190808 .เตียงนอนไม่ได้อยู่ในบ้าน

280808 .จะมีใครซักคนไม๊นะที่ล่วงรู้คำอธิษฐานของนาง

290808 .IF . . .

010908 .กรอบ[ ]ฉบับหนังสั้น

050908 .diabetes

080908 .A FIREFLY TALE

180908 .imagine

210908 .น้ำแข็งไส

240908 .คุณ ฉัน เรา

121008 .The Missing Piece Meets the Big O

161008 .ไฟแดง169วินาที

161008 .ยังเชื่อในความรักหรือเปล่า? in zi(s)tory

241208 .247

080109 .ของฝากจากเชียงใหม่

120109 .invisible wave

170109 .บุญชิต(BULLSHIT)

190309 .ใครเค้าจะอยากเหงา?

.

. 

. 

.aln